Onder in het ruim

hongerig en bang,

zitten honderd slaven,

zeven weken lang.

Klagen heeft geen zin.

Niemand die ze hoort.

Ziekzijn evenmin.

Dan ga je overboord.

Eindelijk aan land.

Wachtend op hun beurt.

Ketting om hun benen,

worden ze gekeurd.

Eerst wordt er een merk

in hun hand gebrand.

Daarna gaan ze mee

daar in dat vreemde land.

Refrein:

Kofi zit op de plantage.

Uren tuurt hij in de nacht.

Denkend aan die verre wereld

waar hij ooit is grootgebracht.

Alle dagen keihard werken.

Levenslange slavernij.

Maar 's nachts komen

mooie dromen.

Zijn gedachten blijven vrij.

Altijd aan het werk.

Nooit een dagje vrij.

Als het werk niet af komt,

is de baas niet blij.

Iedereen gaat 's nachts

doodmoe naar z'n bed.

Door de harde zweep

komt niemand in verzet.

Refrein:

Kofi zit op de plantage.

Uren tuurt hij in de nacht.

Denkend aan die verre wereld

waar hij ooit is grootgebracht.

Alle dagen keihard werken.

Levenslange slavernij.

Maar 's nachts komen

mooie dromen.

Zijn gedachten...

zijn gedachten...

zijn gedachten blijven vrij.